Showing posts with label జిల్ జిల్ జిగ. Show all posts
Showing posts with label జిల్ జిల్ జిగ. Show all posts

నా ఇంజినీరింగ్ రోజులు-5: ర్యాగింగ్ గోల 

11/22/2009 - రాసింది karthik at Sunday, November 22, 2009
నేను మా కాలేజీలో మొట్టమొదట అడుగుపెట్టినరోజు నవంబర్ 12,2001. ఆ రోజే కొందరు సీనియర్స్ ఫ్రెషర్స్ డే వరకూ ర్యాగింగ్ ఉంటుంది అని చెప్పారు. కనుక నేను ఆ ఫ్రెషర్స్ డే అనేది ఒక గొప్ప పండుగ లాంటిది ఉంటుంది అని అనుకున్నాను. ఆ తర్వాత ఫ్రెషర్స్ అందరూ చొక్కా జేబులో పెన్నులూ,డబ్బులూ వగైరా పెట్టుకోవచ్చనుకున్నాను. నేను అందరిలా కాలేజీ బస్సులో కాకుండా ఆర్.టి.సి. బస్సులో కాలేజీకి వెళ్ళేవాడిని. అందువల్ల, సీనియర్ల బెడద కొంచెం తక్కువగా ఉండేది. ఎందుకంటే, బస్సులో అందరి ముందు తిక్క వేషాలు వేయించటం అంత వీజీ కాదు కదా.. కాలేజీ మొదలైన రెండవ వారం బస్సులో ఒక సోడా బుడ్డీ సీనియర్ తగిలాడు. ఆ జీవి ముందు కూర్చున్న ఇద్దరు అమ్మాయిల గురించి తెలుసుకోమని నన్ను పంపించాడు. ఆ అమ్మాయిలు వీడి కన్నా టింగరి ప్రజానీకం ఉన్నాట్టున్నారు అందువల్ల ముందు వాడి గురించి కనుక్కుని చెప్పమన్నారు. మధ్యలో నేను తెలుగు సినిమాలో సెకండ్ హీరోయిన్లా అయిపోయాను. ఆఖరుకు ఆ అమ్మాయి దగ్గరికి వెళ్ళి ప్లీజ్ ప్లీజ్ అని బతిమాలాను. (వసుదేవుడంతటి వాడే ఎవరి కాళ్ళో పట్టుకున్నాడట నేనెంత?? :) :)) అప్పుడు ఆ అమ్మాయి నన్ను రకరకాల ప్రశ్నలు వేసి చాల సేపు అక్కడే నిలబెట్టింది. ఇంతలో బస్ స్టాండ్ రావటం తో నేను ఆ రోజుకు పారిపోయాను.
మరుసటి రోజు కూడా మన వాడు నన్ను అదే అమ్మాయి గురించి కనుక్కుని చెప్పమనటం నేను పొయ్యి ఆ అమ్మాయితో మాట్లాడుతూ టైం గడపటాం. మూడో రోజు మనవాడికి చాలా కోపం వచ్చి వాళ్ళ గ్రూప్ లో ఉన్న ప్రజలందరికీ "వీడు రోజూ ఆ అమ్మాయితో బ్యాటింగ్ పెడతాడు" అని నన్ను పరిచయం చేశాడు. దెబ్బకు ఆ ప్రజలందరూ నన్ను రకరకాలుగా ఆడుకున్నారు.
"ఏరా ఇప్పటినుంచే సీనియర్లు కావాల్సి వచ్చారా?"
"మాతోనే కాంపిటిషనా??"
"ఎక్స్ట్రాలు తగ్గిస్తే మంచిది"
వగైరా, వగైరా..
మరుసటి రోజు ఆ అమ్మయి కాలేజిలో కనిపిస్తే మాట్లాడాను. అప్పుడు తెలిసిన విషయం ఏమిటంటే ఆ అమ్మాయి కూడా మా బ్రాంచ్ లోనే చదువుతోంది. ఇంక నేను రెచ్చిపోదామనుకున్నాను. ఆ రోజు బస్సులో డైరెక్ట్గా పొయ్యి ఆ అమ్మాయిలు ఉన్న సీట్ దగ్గరే కూర్చున్నాను. కానీ అక్కడ నేను గమనించని విషయం ఏమిటంటే ఆ రోజు ఆ అమ్మాయి ఒక్కటే రాలేదు. ఇంకొక ముగ్గురు అమ్మాయిలు కూడా ఉన్నారు. నన్ను చూస్తునే గుర్తు పట్టారు వెంటనే అంతా కలిసి నన్ను ఫుట్ బాల్ ఆడుకోవడం మొదలు పెట్టారు. కొండ నాలుకకి మందేస్తే ఉన్న నాలుక ఊడినట్టు అయ్యింది నా పరిస్థితి. నేను ఇంటర్మీడియట్ చదివిన రెండేళ్ళల్లో అమ్మాయిలతో మాట్లాడిన సందర్భాలు రెండు మూడుకు మించి లేవు. ఇప్పుడు ఒక్కసారిగా ఇంతమంది అమ్మాయిలతో మాట్లాడుతుంటే కొంచెం సిగ్గేసింది (అంటే సిగ్గు వాళ్ళతో మాట్లాడినందుకు కాదు, బస్సులో అందరి ముందు పాటలు పాడాల్సి వచ్చి నందుకు) నేనిట్ల శంకరా నాధశరీరాపరా అని పాడటం మొదలు పెడుతూనే మా సోడా బుడ్డీ జీవి కూడా వచ్చెశాడు తన గ్రూప్ తో సహా. ఇక్కడ నాకు తెలియని చీకటి రహస్యం ఏమిటంటే వాళ్ళంతా బాగా తెలిసిన వాళ్ళు , మంచి దోస్తులు. :( :( అప్పటివరకూ ఫుట్బాల్ లా ఉన్న బస్సు అప్పటి నుంచీ cricket మ్యచ్ లా తయారైంది. ప్రతి రోజూ నేను బస్సు ఎక్కడం ఈ ప్రజలు బ్యాటింగుకు దిగి నన్ను ఆడుకోవడం. ఇంతలో ఫ్రెషర్స్ డే జరిగింది అదికూడా ఒక దయనీయగాధ మరో సారి చెబుతాను. ఫ్రెషర్స్ డే తరువాతా నేను వళ్ళను ఆడుకోవడం మొదలు పెట్టాను. పుస్తకాలు, రికార్డులు, తొక్క తోలు మట్టి మశానం అన్నీ తీసుకున్నాను. వాళ్ళు కాలేజి వదిలి వెళ్ళిపోయే ముందు వరకూ కూడా నేను వాళ్ళ దగ్గర ఏదో ఒకటి తీసుకుంటూనే ఉన్నాను.

ఇలాంటిదే మరొకటి కూడా జరిగింది. అది మరోసారి రాస్తాను..

-కార్తీక్

4 వ్యాఖ్యలు

Labels:

నా ఇంజినీరింగ్ రోజులు-4: రెడ్డి గారి జైత్రయాత్రలు!! 

4/01/2009 - రాసింది karthik at Wednesday, April 01, 2009
మా రెడ్డి గారి పూర్తి పేరు "సుబ్బా రెడ్డి" ఈ పేరు మా జిల్లాలో చాల ఎక్కువ. ఒక ఇంట్లొ ముగ్గురు అబ్బాయిలు ఉంటే, ఒకరి పేరు పెద్ద సుబ్బా రెడ్డి, ఇంకొకరి పేరు నడుమ సుబ్బా రెడ్డి మరొకరి పేరు చిన్న సుబ్బా రెడ్డి. ( ఒక వేళ నలుగురుంటే ఏం చేస్తారు?? ఇలాంటి ప్రశ్నలకు నా బ్లాగ్ లో స్థలం లేదు బాబూ)
ఇంక విషయానికి వస్తే ఈ సుబ్బా రెడ్డి క్లాస్ లో నా పక్క బెంచిలో కూర్చోనెవాడు. మా ఫ్రెండ్ అని చెప్పుకోవడం కాదు గానీ, మావాడి గురించి వర్ణించడానికి మాటలు చాలవు. అందుకే కొన్ని సంఘటనలు ప్రజలకు వివరిస్తా

సీన్ 1:
అవి మేము ఇంకా ఫస్ట్ యియర్ లోనే ఉన్న రోజులు. ఒక సీనియర్ కనపడి మిమ్మల్ని (అంటే మా బ్యాచ్ లోని నలుగురిని) ఎప్పుడు చూడలేదే, మీరు నన్ను ఎప్పుడైనా చూశారా అని అడిగాడు. నేను ఏదో డిప్లమటిక్ అన్సర్ కోసం ఆలోచిస్తూ ఉంటే, వాడు వెంటనే " మాకు నువ్వు తెలుసు సార్, ఆ కంప్యుటర్స్ సుధ తో లంచ్ టైం లో వెయిటింగ్ రూం దగ్గర బ్యాటింగ్ పెట్టేది నువ్వే కదా" అన్నాడు. అది విని మా ముగ్గురికి నోట్లో మాట కూడా రాలేదు. ఆ సీనియర్ పరిస్థితి ఇంక ఘోరం. మా కాలేజీలో జూనియర్లతో నువ్వు అనిపించుకున్న వాళ్ళను లాలూ ప్రసాద్ యాదవ్ కంటే హీనంగా చూస్తారు. ఇంకా అక్కడే ఉంటే ఏమేం వినాల్సొస్తుందో అని ఆ సీనియర్ పారిపోయాడు. మేమందరం ఏమిరా ఆ నోరు అంటే, దానికి వాడు తాపీగా "ఓడు మాట్లాడిండు కదా! నాదేం తప్పు??" అన్నాడు. తప్పు నీది కాదురా, నీతో తిరుగుతున్న మాది అనుకున్నాం మేము.

సీన్ 2:
మాకు కొన్ని దిక్కుమాలిన ఇండస్ట్రియల్ టుర్స్ ఉండేవి. అంటే మేము ఇండస్ట్రీస్కి వెళ్ళి కొంచం సేపు టైం పాస్ చేసి వస్తాం. మందు కొట్టే వాళ్ళు బస్సు వెనక సీట్లలో కూర్చుని కొట్టేవాళ్ళు. నా లాంటి వాళ్ళు పాటలు వింటూ నిద్రపోయేవాళ్ళు. అలాంటి ఒకానొక బస్సు ప్రయాణంలో రెడ్డి గారి ఇంటి దగ్గర నుంచి బస్సు వెళుతోంది. మా క్లాస్ లో ఉండె ఏడుపుగొట్టు అమ్మాయిలు, మేమూ రిటర్న్లో మీ ఇంటికి భోజనానికి వస్తాం అన్నారు. ఇంకొకడైతే ఆ మాట విని గుండె పగిలి చచ్చే వాడు. ఎందుకంటే మా క్లాస్ అమ్మాయిల చేత పిలిపించుకోవలసిన ఏకైక పదం "అన్నయ్య ". ఇంక వాళ్ళు ఎవరి ఇంటికైనా వచ్చారూ అంటే ఆ ఇంటికి నవగ్రహ శాంతులు చేయించక తప్పదు. కానీ రెడ్డి గారా మజాకా, సరే రాండి, మా చేలోకి మనుషులు తక్కువైనారు అన్నాడు.

సీన్ -3:
మాకు థర్మల్ ఇంజినీరింగ్ అని ఒక సబ్జెక్ట్ ఉండేది. ఆ సార్ చాలా సీరీయస్ మనిషి. ఒక రోజు ఏదో సొల్లు చెబుతున్నాడు, రెడ్డి గారి పక్కనున్న వాడికి అది అర్థం కాలేదు. అందుకని వాడు డౌట్ అడగాలని అనుకున్నాడు. వాడు అడగక ముందే ఆ డౌట్ ఏంటనేది రెడ్డి గారికి తెలిసిపోయింది. ఇంక సార్ కు చాన్స్ ఇవ్వకుండా వాడే " ఇప్పుడు ఒక బకీటు (మా ఊర్లో బకెట్ ని ఇలానే పిలుస్తారు :) ) నీళ్ళలో నుంచి ఒక గలాసు తీసేస్తే ఇంక ఎన్ని ఉంటయి? " అని ఇంక ఏదో చెప్పబోయాడు. "గలాసు" అన్న పదం విని వాడు తట్టుకోలేక "క్కి క్కి క్కి క్కి" అని నవ్వాడు. వాడి ఖర్మ కాలి అది మా సార్ చూశాడు. వెంటనే ఇద్దరికి తనను " పర్సనల్ " గా కలవమని చెప్పాడు. కట్ చేస్తే సార్ రూములో రెడ్డి గారు, వాడి పక్కనున్న వాడూ తేలారు.
సార్: ఏంటండీ, మీరు క్లాస్ చెప్పేటప్పుడు ఎవరైనా డిస్టర్బ్ చేస్తే ఎలా ఉంటుంది?
పక్క వాడు: నిజమే సార్, ఐ యాం వెరీ సారీ.
రెడ్డి గారూ: ......
పక్క వాడు: ఐ విల్ నాట్ రిపీట్ థిస్ మిస్టేక్
రెడ్డి గారూ: ......
వాడు బయటికి వచ్చాక, సభ్య సమాజం హర్షించని కొన్ని పదాలతో రెడ్డి గారిని పొగిడి, ఇంకెప్పుడు రెడ్డి గారు కుర్చున్న బెంచికి కనీసం మూడు బెంచుల దూరం లో కూర్చుంటాను అని ఒట్టు పెట్టుకున్నాడు. అంతా అయ్యాక నేను వాడిని ఎందుకు సార్ కు కనీసం సారీ కూడా చెప్పలేదు అని అడిగాను. దానికి వాడు "నాకు ఫస్ట్ ఇంటర్నల్ లో 48/50 వచ్చాయి ఇంక సారీ చెప్పినా చెప్పక పొయినా ఏమి లాభం" అన్నాడు.

ఇంత చేసినా వాడంత షార్ప్ గా ఉండే వాళ్ళని నేను చాలా తక్కువ మందిని చూశాను. కోచింగ్ లేకుండా, మా క్లాస్ లో ఐ.ఐ.టి. సీట్(GATE-05, AIR 34) కొట్టిన ఇద్దరిలో వాడూ ఒకడు. ఇప్పుడు బెంగుళూరు ఒరాకిల్ అనే కంపెనీలో ప్రజల ప్రాణాలతో ఆడుకుంటున్నాడు.

-కార్తీక్
(ఈరోజు వాడి పుట్టిన రోజు. అందుకని బ్లాగుముఖంగా వాడికి జన్మదిన శుభాకంక్షలు చెబుతున్నాను)

0 వ్యాఖ్యలు

Labels:

నా ఇంజినీరింగ్ రోజులు -3 : మరొక ల్యాబు.. 

3/25/2009 - రాసింది karthik at Wednesday, March 25, 2009
ఎలాగో అష్ట కష్టాలు పడి మొదటి సంవత్సరం అయ్యిందనిపించాను. జాలి, దయ అనేవి ఏమాత్రం లేకుండా పరీక్షలు అయిన రెండు రొజులకే మళ్ళీ క్లాసులు స్టార్ట్ అయ్యాయి. ఈ సారి ల్యాబుల్లో ఒక దాని పేరు ఎలక్ట్రికల్ ల్యాబ్. దాని గురించి కాలేజీలో అందరూ కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు. నాలుగేళ్ళలో అది పాస్ అవ్వటం అన్నిటి కన్నా కష్టం అని. అక్కడ ప్రజలు మాహా శాడిస్టులని వగైరా,వగైరా. మా 43 సార్ నే భరించాను ఇంక వీళ్ళెంత అనుకున్నాను. కాని రెండు సార్లు ల్యాబ్ అట్టెండ్ అయ్యాక తెలిసింది నేనెంత పొర బడ్డానో తెలిసింది. అప్పుడు నేను ఆకాశం లోకి చూస్తూ దీర్ఘంగా ఆలోచించి ఒక నిజం తెలుసుకున్నాను:

తొండ ముదిరి ఊసరవెల్లి అయ్యింది
ౠతురాగాలు ముదిరి అంతరంగాలు అయ్యింది
మా 43 సార్ ముదిరి ఈ ఎలక్ట్రికల్ ఇంచార్జ్ అయ్యాడు.

ఇంక చూస్కో నా సామిరంగా ప్రతి వారం నాకు పండగే పండగ. వైవా పేరు చెప్పి ఆ దరిద్రుడు చేసిన ఆకృత్యాలు అన్నీ ఇన్నీ కావు. ట్రాన్స్ఫార్మర్ లలో రెండు రకాల లాసెస్ జరుగుతాయి. ఆ పాపాత్ముడికి అవి కూడా తెలీదు. మళ్ళి 10 ఇయర్స్ ఎక్స్పీరియన్స్ అని చెప్పుకుంటాడు. ( నిజమండీ నాకు ఖడ్గం సినిమా చూసినప్పుడు అతనే గుర్తొచ్చాడు) పైగా ప్రతీ వారం మీ క్లాసులో ఇంత మందిని ఫెయిల్ చేస్తా, అంత మందిని మాత్రమే పాస్ చేస్తా అని చాలా బిల్డప్ ఇచ్చేవాడు. ఇలా వారం వారం గండం, సెమిస్టర్ ఆయుషు లాగా జీవితం గడిచిపోతొంది. ఇక్కడ ఒకే ఒక మంచి విషయం ఏమిటంటె ఆ పంకజాక్షి నా బ్యాచు కాకపోవటం. లేక పోతే ఆడ పిల్లలు ముందు అసలే అంతంత మాత్రంగా ఉన్న పరువు తెలుగంగలో కలిసి పోయేది.

ఇలా మూడు రికార్డ్ కొట్టివేతలు, ఆరు వైవాలతో జీవితం గడుస్తుండగా ల్యాబ్ ఇంటర్నల్స్ వచ్చాయి. నారు పోసిన వాడు నీరు పొయ్యక పోతాడా, పొయిన సారి హెల్ప్ చేసిన దేవుడే ఈ సారీ చెయ్యకపోతాడా అని ధైర్యంగా ఉన్నాను. ఆ రొజు ఎక్స్ పరిమెంట్ కూడా చాలా బాగా జరిగింది. ఇంక ఈ ల్యాబు సూపర్ హిట్టే అనుకున్నాను. కాని నోటీస్బోర్డ్ లో మార్కులు చూస్తే 34/50 అని ఉన్నాయి. "నహీ" అని ఒకసారి గట్టిగా అరిచి అసలు పొరపాటు ఎక్కడ జరిగిందో తెలుసుకుందామని ఆ ఇంచార్జ్ ని కలిశాను. అప్పుడు ఆ పాపాత్ముడు చెప్పిన కారణాలు ఇప్పటికీ నా చెవులలో మ్రోగుతున్నాయి. అందులో ముఖ్య మైనది ఏమిటంటే నేను రాసిన రెసల్ట్స్ లో సీరియల్ నంబర్ వేయలేదు. ఇంకొక ముఖ్యమైన పాయింట్ వాడింటికి నేనెప్పుడూ వెళ్ళ లేదు, ఇంకొక ముఖ్యమైన పాయింట్ మా బంధువులెవరు ఆ డిపార్ట్ మెంట్ లో పని చెయ్యటంలేదు వగైరా వగైరా.

అప్పుడు నా కోపం అంతా ఆ ఎక్స్ టర్నల్ ఎగ్జాం మీద చూపించి 44/50 తెచ్చుకున్నాను. కానీ, ఆ ఇంటర్నల్ మార్కులు మాత్రం నన్ను చాలా దెబ్బ తీశాయి. ఇప్పుడు నా ఇంజినీరింగ్ పర్సెంటేజ్ 79.. లలో ఆగిపొయింది. వాడు మార్కులు వేసుంటే 80+ అయ్యేది :(

thats life. that 1%, 1mark, 1sec is the damning difference b/n success and failure.

-కార్తీక్
(తదుపరి టపాలో మా రెడ్డి గారి జైత్రయాత్రల గురించి రాస్తాను)

4 వ్యాఖ్యలు

Labels:

నా ఇంజినీరింగ్ రోజులు -2: ప్రోగ్రామింగ్ ల్యాబ్, మా "43" 

3/14/2009 - రాసింది karthik at Saturday, March 14, 2009
ఇక అసలు కథ కు వస్తే మాకు వర్క్ షాపే కాక ఇంకొక ల్యాబ్ కూడా ఉండేది అదే "సి" ప్రోగ్రామింగ్. ఆ ల్యాబ్ లో కూడా నా పక్కన పంకజాక్షి కూర్చుని చాలా సీరియస్ గా ఏదేదో రాసేది. నాకు మాత్రం దూరదర్శన్లో "ప్రగతిపథం" చూస్తున్న ఫీలింగ్ కలిగేది. నా స్థాయికి తగ్గట్టుగా నా అబ్సర్వషన్ నోట్స్ లో కూడా ఒక నాలగు పెట్టెలు ఉండేవి, వాటికి సి.పి.యు. అని, మానిటర్ అని, రకరకాల పేర్లు పెట్టి ఉండేవి. ఆ పిల్ల బుక్కు లో మాత్రం ఒక నంబర్ కు ఫాక్టోరియల్ ఎలా కట్టాలి, సెంటిగ్రేడ్ ను ఫారిన్ హీట్ లోకి ఎలా మార్చాలి వగైరా ఉన్నాయి. కంప్యుటర్ పేరు చెప్పి ఎన్ని అఘాయిత్యాలు చెయ్యొచ్చో ఆ రోజు నాకు అర్థం అయ్యింది. ఎవరూ చెప్పకుండానే ఇన్ని ఎలా రాయగలిగిందా అని ఆశ్చర్య పోయాను. కానీ తర్వాత తెలిసింది ఏమిటంటే ఎంసెట్ అయ్యాక ఆ పిల్ల ఏదో కోర్స్ జాయిన్ అయ్యింది. నేను మాత్రం మా బాలూ గాడితో కలిసి ఏ ర్యాంక్ కి ఏ కాలేజీలో చేరాలి అని ప్రజలను అడుగుతూ సమయం వెల్ల బుచ్చాను. ఆఖరికి ప్రజలు మా సైకిళ్ళ శబ్దం విని పారిపోయే స్టేజికి వచ్చారు. అప్పుడు నేను తెలుసుకున్న నీతి ఏమిటంటే " హత్య అయినా, ఆత్మహత్య అయినా మరణం తప్పదు: ఏ కాలేజీలో చేరినా మనం పెద్ద పొడిచేది అంటూ ఏమీ లేదు " అని.
ఇంతకూ నేను చెప్పొచేది ఏమిటంటే, ఆ పిల్ల నాకన్నా చాలా తోపు అని. అందు వల్ల ప్రతి ల్యాబ్ లో నా కన్న చాలా త్వరగా బయటకు వెళ్ళిపొయేది. నేను మాత్రం, అందరికంటే ఆఖరున ల్యాబ్ ఇంచార్జ్ చేత కొన్ని అక్షింతలు తిని పొయ్యెవాడిని. అలా నా ప్రోగ్రామింగ్ మూడు తిట్లు ఆరు ఎర్రర్లతో విరబూస్తూండగా మా ప్రోగ్రామింగ్ సార్ మారిపోయాడు. ఈ కొత్త సార్ చూడ్డానికి తార్జాన్ లాగా ఉంటాడు. యన్.టీ.ఆర్. లెవెల్లో ఒక కనుబొమ్మ ఎత్తి మాట్లాడే వాడు. ఇవ్వన్నీ కాకా, ఆ జీవి ఇంగ్లీష్ అతని జీవితానికి హైలైట్, సైడ్ లైట్, అండ్ బ్యాక్ లైట్. అతని ఇంగ్లీష్ ప్రతిభ గురించీ రెండు మచ్చు తునకలు ప్రజల కోసం ఇక్కడ:
1. సింగిల్ ఇన్వర్టెడ్ కామాస్ ని " అప్సైడ్ హియర్ ఒన్ కామా దేర్ ఒన్ కామా " అన్నాడు.
2. గొంతు బాగాలేదు, మాట్లాడటం కష్టంగా ఉంది అనేదానికి " వర్డ్స్ నాట్ కమింగ్ " అన్నాడు.
( ఇలాంటి వాడు లెక్చరర్ ఎలా అయ్యాడు? అది కూడా ఇంజినీరింగ్ కాలేజీ లో, అని మీకు అనుమానాలు రావచ్చు. కాని నేను అవి తీర్చేందుకు అశక్తుడను. ఎందుకంటే అవి చాలా పెద్ద రాజకీయాలు. )
ఈ జీవి వచ్చాకా నా పని పెనం మీది నుంచి పొయ్యిలో పడ్డట్టు తయారైంది. తిట్లు, ఎర్రర్ల నుంచి ల్యాబ్ నుంచి బయటకు పంపించే స్టేజికి చేరుకున్నాను. నా పక్కనున్న పిల్ల మాత్రం ఓ తెగ రాసేది. ఇలా లాభం లేదని మా సార్ దగ్గర పర్సనల్ గా డౌట్స్ అడుగుదాం అని అతని రూం కి పోయాను. అప్పుడు ఆ జీవి నిమిషానికి మూడు సార్లు నన్ను, నా ఎంసెట్ ర్యాంకును, నా ఇంటర్ సార్లను తిట్టాడు. నేను మాత్రం మనసులో అన్ పార్లమెంటరీ ల్యాంగ్వేజ్ లో అతన్ని పొగిడాను. ( అఖరి వాఖ్యం నమ్మిన వారికి పాజిటివ్ థింకింగ్ ఎక్కువని తెలుసుకోండి )
ఎమన్నా అంటే నాది ఓర్చలేని తనం అంటారు కాని, ఆ పాపాత్ముడు ఆకాశవాణి " డాక్టర్ గారి సలహాలు " కు ఫోన్ చేసి కొత్త పాటలు అడిగే రకం.
ఇంతలో మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ అన్న నాకు ఒక విషయం చెప్పాడు అదేంటంటే మా సారు అతను ఇంజినీరింగ్ క్లాస్మేట్స్ అట మరియు మా సార్ కు ఇంజినీరింగ్ పర్సెంటేజ్ "43" అని. ఆ మాటలు నా జీవితం లోకి కొత్త వెలుగును తీసుకు వచ్చాయి. ఎందుకంటే, మా దరిద్రుడికే 43% వచ్చిందంటే నాకు 70 కి తక్కువ కాకుండా వస్తుంది అని డిసైడ్ అయ్యాను. ఈ విషయాన్ని నేను కాలేజ్ అంతా వ్యాపింప చేయడం అతని పేరు "43 సార్" గా మారిపోవడం నిమిషాలలో జరిగింది. అప్పటి నుంచి కొన్ని రోజుల వరకు అతను పోతూ ఉంటే చుట్టు పక్కల ప్రజలంతా "43" "43" అని అరిచేవారు. కానీ ఆ జీవికి దాని మీనింగ్ అర్థం చేసుకునే సీన్ లేక పోవడం వల్ల అదేమీ ప్రాబ్లం కాలేదు.

ఇలా కథ మంచి రసకందంలో ఉండగా, ల్యాబ్ ఇంటర్నల్స్ వచ్చాయి. నాకు మాట్రిక్స్ మల్టిప్లికేషన్ వచ్చింది. నాకు అది మామూలుగా చెయ్యటమే సరిగ్గా రాదు, ఇంక కంప్యుటర్లో అంటే??? సానియా మీర్జాకు సెరెనా విలియంస్ కు మధ్య మ్యాచ్ లా తయారయింది అక్కడి పరిస్థితి. నేను దేవుణ్ణి ప్రార్థించి కోడ్ రాయటం మొదలు పెట్టేసరికి నా పక్కనున్న పిల్ల కోడ్ రాసి, టైప్ చేసి, అది కరెక్ట్ అని అనిపించుకుంది. వైవా అడగను మా జీవి ఆ పిల్ల సిస్టం దగ్గరికి వచ్చాడు. ఒక్క కొశన్ తెలిసినా మంచిదే కదా అని నేను ఒక చెవి అటు వేసి వుంచాను. మా వాడు అడిగింది ఏమిటంటే " ఏమండీ మీరు అబ్బాయిలకు, లెక్చరర్లకు అడ్డ పేర్లు పెడతారంట? ఈ మార్కులు పూర్తిగా నా చేతిలో ఉంటయి అని మర్చి పొయారా? " అని అడిగాడు. నేను ఈ రోజు నా పని గోవిందా అని ఫిక్స్ అయ్యాను. "43" గురించి తెలిస్తే ఎప్పటికీ పాస్ కాలెను. కానీ దేవుడు నా ప్రార్థనలు విని నా వైవా ఇంకొక సార్ దగ్గర వేశాడు. కాబట్టి ఎలాగో బయట పడ్డాను. తుపాకి చేతిలో పెట్టుకుని కూడా హీరో చేతిలో చచ్చిపొయ్యే విలన్ లా ఆ పిల్ల కు నా కంటే తక్కువ మర్కులు వచ్చాయి.

( ఇది నిజంగా జరిగిందా అంటే, అవును జరిగింది. నేను ఆ డేట్స్ కూడా చెప్పగలను )

మీ
-కార్తీక్

6 వ్యాఖ్యలు

Labels:

నా ఇంజినీరింగ్ రోజులు -1: వర్క్ షాప్ 

3/01/2009 - రాసింది karthik at Sunday, March 01, 2009
అది క్రీ. శం. 2001.

ఎంసెట్ లో తల బొప్పి కట్టిన తరువాత, మా ఊరిలో ఉన్న అతి చెత్త కాలేజీ లో ఎప్పుడూ పేరు కూడా వినని బ్రాంచిలో ఇంజినీరింగ్ జాయిన్ అయ్యాను. అందరు ర్యాగింగ్, తొక్క, తోలూ అని చెప్పి బుర్ర వాయగొట్టారు. కాని తీరా చేరిన తరువాత అందరు స్కూల్లో లేదా ఇంటార్ లో నా సీనియర్స్. కనపడుతూనే నేను "మీది ఆ స్కూలే, మాది ఆ స్కూలే, మన కరస్పొండెంట్దీ ఆ స్కూలే " అని గట్టిగా పాడేవాడిని. వెంటనే వాళ్ళు "ఏం కార్తీక్, కాలేజీ లో చేరుతున్నావని నాకు చెప్పలేదేం? " అని అడిగేవాళ్ళు. ఈ కాలేజీలో చేరానూ అని అందరికి చెప్పుకుంటే, అది విన్న వాళ్ళకి పంచ మహా పాతకాలు చుట్టుకుంటాయి అని చెప్తే బాగుండదని ఏదో ఒక ఐదు పైసల అబద్దం చెప్పేవాడిని. కొందరు నమ్మే వాళ్ళు కొందరు నమ్మి నట్లు నటించేవాళ్ళూ. ఇలా ఒక వారం పది రోజులు కుశల ప్రశ్నలు, స్టీలు డబ్బాలు , సె ల్ఫ్ డబ్బా లతో గడిచిన తరువాత, ఒకానొక దుర్దినాన, వర్క్ షాప్ అనే చోటికి మమ్మల్ని పిల్చుకుపోయారు. దాని మొహం చూస్తే ఏ రెడ్డి రాజుల కాలం నాటి కొలిమికి పేరు మార్చి వర్క్ షాప్ అంటున్నారు అని డౌట్ వచ్చింది. అందులో నా రోల్ నెం. 1 కాబట్టి నేను అందరికంటే ముందుగా లోపలికి పోయాను. అక్కడ ఉన్న సార్ "ఈ రోజు నీ జాబ్ ఫైలింగ్ అన్నాడు" ఫైలింగ్??? అంటే ??? *(#@&...

అంతలో ఒక అటెండర్ వచ్చి నన్ను ఒక కసురు కసిరి ఇంకా అక్కడే ఉన్నావే అని రెండు ఇనుప బిళ్ళలు చేతిలో పెట్టి వీటిని "V" షేప్ లో అతికించు అని చెప్పాడు. నేను చిన్నప్పుడు ఇంజినీరింగ్ అంటే ఇంజిన్లకు నీళ్ళు పొయ్యటం అని అనుకునేవాడిని, అది నిజమేనేమో అని ఒక అనుమానం నా మనసులో అడుగు పెట్టింది. కానీ గుండెను రాయి చేసుకుని ఆ ఇనుప ముక్కలని అతికించను ప్రయత్నించా. నా రక్తాన్ని చెమటగా మార్చి దాని మీద పని చేశా, కానీ అది కాస్తా "వి" షేప్ లో కాకుండా, అదేదో చైనీస్ అక్షరం టైపులో వచ్చింది.(నిజమండి మీరు నమ్మాలి అదేదో అక్షరమే!! ) దాని వాలకాన్ని చూసిన ఆ అటెండార్ కు మతి పొయ్యింది (వాడికి అసలు మతి ఉందా అనేది చాలా కాంట్రవర్షియల్ టాపిక్ ) వాడు దాన్ని మా సార్కు చూపించాడు. ఆయన అది చూసి, "యౌ!! ఆడపిల్లలు సరిగ్గా చేశ్తానారు కదుయ్యా! " అని నా పక్కనున్న పంకజాక్షిని చూపించాడు. ఆ పిల్ల వెంటనే గర్వంగా ఒక చిరునవ్వు నవ్వింది. నేను ఆ పరిసరాల్లొ ఉన్న ప్రజలందరిని అన్-పార్లమెంటరి ల్యాంగ్వేజ్ పొగిడాను. (ఒట్టు!! నిజంగా పొగిడాను కొన్ని పొగడ్తలను సభ్య సమాజం హర్షించదు అందుకని ఇక్కడ రాయడం లేదు.) నా క్రియెటివిటీ ఎంసెట్ బోర్డే అర్థం చేసుకోలేదు ఇంక వీళ్ళెంత అనుకున్నా.

ఇలా కొన్ని రోజులు గడుస్తూ ఉండగా మా బ్యాచ్ని కొలిమి నుంచి వడ్రంగి పనికి మార్చారు. అక్కడ వీడీ కంటే పెద్ద ముదురు ఒకడు తగిలాడు. వాడు ఎం చెప్తాడో నర మనవుడికి అర్థం కాదు. వాడిది పులివెందుల అని తెలిసి మా బ్యాచ్లో ఉన్న ప్రదీప్ కూడా వాళ్ళ ఊరి పేరును పులివెందులగా మార్చాడు. నేను మాత్రం అక్కడ కూడా నా క్రియేటివిటికి పదును పెట్టి లోక కల్యాణం కోసం కొత్త కొత్త అక్షరాలు కనుక్కున్నాను. మా సార్ మాత్రం అవి ఏ అక్షరాలో కనుక్కోలేక తికమక పడిపోయేవాడు. చూస్తూండగానే ఇంటర్నల్స్ వచ్చాయి. ఏలేశ్వరం పొయినా శనేశ్వరం తప్పదని అక్కడ కూడా వడ్రంగి పని దొరికింది. ఆ రోజు క్రియేటివిటి ఎక్కువయి ఇచ్చిన చెక్క మధ్యలోకి విరిగిపోయింది. పది మార్కులు ఫట్ అనే ఒప్పందం మీద కొత్త చెక్క ఇస్తాను అన్నాడు. నేను అల్ట్రా-క్రియేటివ్గా ఆలోచించి పక్కనున్న చెట్టు కొమ్మలో వాడికి కావలసిన అక్షరాలు చెక్కుతాను అన్నాను. ఐనా నన్ను అర్థం చేసుకోకుండా మార్కులు కట్ చేశాడు. మంచికి రోజులు కావు.

అలా పడ్తూ లేస్తూ 38/50 మార్కులతో గట్టెక్కాను.


(వచ్చే టపాలో నా ప్రోగ్రామింగ్ ప్రతిభను, మా 43సార్ గురించి రాస్తాను. అంత వరకు సెలవు.)

మీ
-కార్తీక్

3 వ్యాఖ్యలు

Labels: